W żłobie. Dzieć wybiegł mi na spotkanie z wielkim uśmiechem na twarzy. Czyli się cieszy. Czyli choć trochę tęsknił. Czyli Mamma nie taka wyrodna. Ufff.

(Podejrzenie wyrodności zakiełkowało rano, kiedy Dzieć darł dzieciowe usteczka w domu, w garażu, w samochodzie, na kilkudziesięciu metrach mrozu, w żłobkowej szatni i na schodach do swojej sali. Uciszył się przed drzwiami, lewym rękawem otarł łzy, a prawym płaczowego smarka. It’s all about appearances, dude.)

W szatni sielanka. Założysz rajtuzy? Taaak! Zimowe spodnie? Taaak! Buty? Taaak!

Na ławce obok usiadł tatuś ze śliczną blondynką. Oliwia chyba. Z grupy Filipa. Pewna siebie. Wygadana. (Na tle Filipa wygadana – ale o to nie trudno, jak za tło robi Pan Dydyn.)

Oliwia opowiada swojemu tatusiowi o tym, co jadła, co się działo przez cały dzień. Ja korzystam z informacji. Pulpety? Filipku, jadłeś pulpety? Taaak! A malowałeś farbami? Taaak!

Tatuś kiwa głową i pogania – szybciej! szybciej! W ogóle tatuś wcale nie taki ładny jak Oliwia. Szyję ma jak na moje gusta za szeroką.

- Tata, Ziuzia mi powiedziała dziś, zie mam bzidkom sukienkem.

Tatuś Oliwii się ożywił.

- Kto tak powiedział?
- Ziuzia.
- W takim razie Ziuzia powinna zarobić od twojego tatusia w czosnek.
- Ciosnek? A co to ciosnek?
- W głowę. Chodziło mi o głowę.

Zatkało mnie. Mnie – osobę, która zazwyczaj nie ma problemu z reakcją w podobnych sytuacjach. Nie wiem, może to był instynkt, który kazał mi chronić swój czosnek, ale nie odezwałam się. Jeszcze tylko kurtka, szalik, czapka. Powiesz Oliwii pa pa? Pa pa!

Na dworze rozmowa. O tym, że nikogo nie można bić. Że rączki są do innych bardzo przyjemnych rzeczy. I że komuś się może nie podobać, to co Młody robi albo ma na sobie, tak jak Młodemu może się nie podobać, co robi albo ma na sobie Mamma. Pamiętasz, jak poradziłeś mi zmienić buty, bo moje Ci się nie podobały?

W drodze do domu milczałam. Najbardziej przerażające było to, że tata Oliwii nie żartował. To była naturalna reakcja. Ktoś cię obraża? W łeb. Córeczko, koleżance nie podoba się twoja sukienka? W czosnek. Żadnej refleksji na temat adekwatności reakcji do akcji.

Czy ja dobrze robię, że tłumaczę Młodemu, jak złe jest bicie? Że próbuję go uwrażliwić na negatywne komentarze i wytłumaczyć, że mamy prawo, żeby nam się coś nie podobało? A może powinnam powiedzieć, że jeśli dostanie czosnek, ma prawo oddać? Albo jeszcze inaczej – może powinnam poradzić, żeby Młody nigdy przenigdy nie krytykował ciuchów Oliwii?